Ελλάδα

Ροή Ειδήσεων

Το μεγάλο έγκλημα

Σε ένα καθεστώς οικονομικού μαρασμού υπάρχουν οι άμεσες επιπτώσεις και οι μακροπρόθεσμες. Στις άμεσες είναι αυτό που βλέπουμε. Άνθρωποι που φτωχαίνουν, που δυστυχούν, που έρχονται σε απόγνωση πως θα επιβιώσουν. Στις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις υπάρχει κάτι πιο άγριο ακόμα κι από τη πείνα, τη θλίψη, την απόγνωση.

 Είναι ο εθνικός μαρασμός. Την ώρα που αυτοί οι κύριοι αγωνιούν να φανούν σωστοί στους αριθμούς, στοχοποιώντας ανθρώπινες ζωές, παράλληλα εκτός από τη δολοφονία εκείνων που στοχεύουν, εκτελούν κι εκείνο που δεν πρόλαβε ακόμα να γεννηθεί. Πέρα από τις ελπίδες, τα ανεκπλήρωτα όνειρα, την αδυναμία των ανθρώπων να προχωρήσουν σε μια υποτυπώδη αξιοπρεπή καθημερινότητα, αφαιρείται η δυνατότητα νέας καλλιέργειας στο φυτώριο Ελλάδα.

 Κοντά στους κομμένους μισθούς και συντάξεις, στους περιορισμούς στην υγεία και τα φάρμακα, στο ξεπούλημα των σπιτιών και κάθε ατομικής περιουσίας, υπάρχει η περικοπή στη δυνατότητα χιλιάδων ανθρώπων που θα μπορούσαν να προσφέρουν τις γνώσεις τους, το ταλέντο τους, την έμπνευσή τους, την ευφυΐα τους. 
Η δύναμη της γνώσης, της επιστήμης, της τέχνης, του πολιτισμού περιορίζεται αυτόματα σε μια ελίτ που αν θέλει θα την αξιοποιήσει για λογαριασμό της ή αν θέλει μπορεί και να την αγνοήσει εντελώς.

 Κόντα στους ανέργους υπαλλήλους, εργάτες, ελεύθερους επαγγελματίες, υπάρχει η ανεργία όσων σπούδασαν κι ονειρεύτηκαν να προσφέρουν κάτι καλύτερο με τις γνώσεις τους. Υπάρχουν βιβλία που δεν θα διαβαστούν από κανέναν. Έργα τέχνης που δεν θα θαυμάσουν παρά ελάχιστοι. Έρευνες που θα μείνουν στα ράφια όσων τις ξεκίνησαν. Επιστημονικές ανακαλύψεις που δε θα γίνουν. Και πολλές επόμενες γενιές γεννημένων παιδιών που δεν θα έχουν την ευκαιρία να αναδείξουν αυτό που ήταν ικανά να κάνουν.

 Χιλιάδες παιδιά δεν θα μπορέσουν να σπουδάσουν, δεν θα μπορέσουν να μάθουν μουσική, να ζωγραφίσουν, να διαβάσουν βιβλία, να παρακολουθήσουν θέατρο, κινηματογράφο, σπορ και ότι άλλο έχει να κάνει με τη πνευματική κι επιστημονική καλλιέργεια. Ο οικονομικός μαρασμός επιφέρει άμεσα το πνευματικό μαρασμό.

 Κι αν ένα σπίτι που κινδυνεύει από μια τράπεζα, μπορεί σε ένα απώτερο μέλλον να καταφέρεις να το ανακτήσεις ή να πάρεις ένα άλλο μικρότερο, ή να μείνεις κάπου με νοίκι, ένα παιδί που θα γινόταν ένας σπουδαίος επιστήμονας αλλά δεν μπόρεσες να το βοηθήσεις, όταν θα έχει γεράσει κι ίσως βγούμε από το κωλομνημόνιο, η ζωή του θα έχει χαθεί σερβίροντας καφέδες, κάνοντας μεροκάματα στο πόδι, στερούμενο κάθε δυνατότητας να κάνει αυτό που ονειρευόταν και που είχε ταλέντο να το κάνει, και θα είναι πολύ αργά.

Ίσως κάποτε να γυρίσουν τα πράγματα κι η χώρα να ανακάμψει σ΄ενα μακρινό μέλλον, αλλά εν τω μεταξύ εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι θα περάσουν τη ζωή τους στερημένοι οικονομικά και πνευματικά, βυθισμένοι μέσα σε μια άθλια καθημερινότητα, παλεύοντας για ένα κομμάτι ψωμί και μια στέγη, σ΄ενα νέο μεσαίωνα όπου κάθε χαρά της ζωής, κάθε προοπτική, κάθε δυνατότητα γνώσης θα είναι ένα άπιαστο όνειρο που θα ανήκει σε λίγους εκλεκτούς παλατιανούς και το στενό τους περιβάλλον.

Το μεγαλύτερο έγκλημα είναι πως ο λαός εκπαιδεύτηκε πολλά χρόνια, με ποικιλία μεθόδων να είναι πνευματικά στερημένος. Με μια κατευθυνόμενη παιδεία, με μια άθλια τηλεόραση κολλημένη στη μούρη του, με συνεχή προώθηση ενός μοντέλου ζωής, ευτελούς χωρίς αληθινές αξίες, έτσι ώστε και σήμερα η τραγικότητα αυτού του αφανισμού περιορίζεται στα μυαλά των περισσότερων στα αγαθά που είχαν κι όχι σε εκείνα που τελικά δεν πάλεψαν ποτέ για να αποκτήσουν.

Ποιος θα γνοιαστεί για ένα παιδί που δεν θα μπορεί να αγοράσει πια βιβλία μπροστά στο παιδί που δεν θα έχει να φάει; 
Ποιος θα γνοιαστεί για ένα σπουδαίο ταλέντο χαμένο μπροστά σε ένα χαμένο σπίτι; 
Ποιος θα γνοιαστεί σ΄ενα χαρισματικό γιατρό που δεν θα γίνει ποτέ μπροστά σ΄ενα υπάρχον άθλιο νοσοκομείο που καταρρέει; 
Ποιος θα γνοιαστεί για ένα σπουδαίο καλλιτέχνη που δεν θα βρει τρόπο να σπουδάσει μουσική για να γράψει τα δικά του τραγούδια τη στιγμή που στα σπίτια δεν γλεντάει πια ο κόσμος; 
Ποιος θα γνοιαστεί για ένα ζωγράφο που δεν θα βρει ποτέ το δρόμο του αφού σε κανένα σπίτι δεν υπάρχουν πίνακες κι όσοι έχουν τους πουλάνε στα μαγαζιά των νέων μαυραγοριτών;

 Η Ελλάδα δεν θα είναι μόνο μια χώρα που το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της θα δουλεύει σαν σκλάβος στις ξενόφερτες αλυσίδες, στις πολυεθνικές, στα φαστ φουντ της ένδυσης, υπόδησης, διασκέδασης, στους κολοσσούς των ιδιωτικών ιατρικών κέντρων και των ιδιωτικών πανεπιστημίων, θα είναι μια χώρα που εκτός από την οικονομική ελίτ που θα μπορεί να κινείται τζογάροντας ελεύθερα σε μια νέου είδους αποικία, θα κινείται αποκλειστικά και όπως γουστάρει και στα άλλα επίπεδα. Από τα σπλάχνα της θα βγαίνουν οι γιατροί, οι δικηγόροι, οι μηχανικοί, οι μουσικοί, οι ζωγράφοι, οι συγγραφείς, οι ποιητές....

 Ένα τεράστιο δυναμικό θα στέλνεται απλά να βγάλει ένα μεροκάματο. Όπως γινόταν τότε, μετά το πόλεμο. Που έμειναν αμόρφωτα χιλιάδες ελληνόπουλα και τους δόθηκε μοναδική δυνατότητα στη ζωή να επιβιώσουν όπως όπως. Αμέτρητες περιπτώσεις χαρισματικών παιδιών που σάπισαν στα εργοστάσια, στα κομμωτήρια, στα ραφτάδικα, στη ορθοστασία και στα μεροκάματα του τρόμου, ζώντας μυστικά μέσα στο όνειρό τους πως θα ήταν αν.... Χρειάστηκαν τρεις και τέσσερις γενιές θυσίες για να μπορέσουν να γεννήσουν παιδιά που θα είχαν καλύτερες δυνατότητες. Που θα μορφωνόντουσαν και θα μάθαιναν κάτι περισσότερο.

Κι αυτή η στέρηση, υποκινούμενη από ένα πάντα ύπουλο, ανίκανο και ξενόδουλο κράτος, έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης. Λειτούργησαν όλα χωρίς προγραμματισμό, χωρίς να γίνουν υποδομές, χωρίς σωστό χειρισμό του εθνικού πλούτου και του εργατικού κι επιστημονικού δυναμικού, κοινώς ένα μπουρδέλο που βάδιζε όπου φυσάει ο άνεμος, τσαπατσούλικα, μετάλλαξε όλες αυτές τις γενιές σε ψεύτικα ευημερούντες πολίτες που αναλώθηκαν να σπαταλήσουν κάθε δυνατότητα σε παλιοσίδερα, τούβλα, σκυλάδικα και κοψίδια κι όταν ήρθε ο χρόνος να βγουν στην φόρα όλες μας οι παθογένειες και η αληθινή μας φτώχεια, να είναι εξασφαλισμένο πως δεν θα υπήρχαν πολίτες άξιοι να διεκδικήσουν αλλά ζητιάνοι που θα παρακαλάνε να πάρουν τα μπιχλιμπίδια τους πίσω.

 Βούλγαροι, Βούλγαροι, χανούμισσες βαζέλες, όλο το έθνος προσκυνά σώβρακα και φανέλες έλεγε ένα παλιό τραγουδάκι, κι αυτό μας είχαν καταντήσει κι ήμασταν ευχαριστημένοι στη κατάντια μας. Και τώρα ψάχνουμε να βρούμε μυαλά ικανά να βρουν λύσεις για να πάρουμε τη ζωή μας πίσω. Ποια ζωή; Μεταξύ μιας γενιάς που θυσιάστηκε για να είμαστε ελεύθεροι και πάλεψε με κάθε δύναμη να βγάλει τα παιδιά της από το σκοτάδι, μεσολάβησαν τόσες γενιές που παραδόθηκαν στη ζάλη αυτού του ξεφτιλισμένου συστήματος.

Ο παππούς έδωσε το αίμα του στα βουνά, ο γιος πάλεψε για ένα καλύτερο αύριο και τα εγγόνια αξιοποίησαν την ευκαιρία τους προσκυνώντας σώβρακα, φανέλες, λουλούδια στα σκυλάδικα, μίζες, λαδώματα, φακελάκια, παρακάλια στα Υπουργεία, και μια μεγάλη ποικιλία από αγαπημένα υποκοριστικά "σπιτάκι, φωλίτσα, γκομενίτσα, παιχνιδάκι, λεφτάκια, ζωούλα, ατομούλι μου"....

 Δυστυχώς όπως σε κάθε περίπτωση, μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Κι αν για κάτι λυπάμαι σήμερα, δεν είναι πως θα χαθούν οι χαμένοι, αλλά πως δεν θα έχουν την ευκαιρία να επιλέξουν τι θα είναι όσοι δεν έφταιξαν σε τίποτα. Καρφί δεν μου καίγεται για όσους είχαν τη δυνατότητα και την αξιοποίησαν ασχολούμενοι με σκατά και το τομαράκι τους, με νοιάζει όμως για όσους πάλεψαν για κάτι πραγματικά πιο αξιόλογο, για όσους κράτησαν τη ζωή τους και φυλακίστηκαν μέσα στην υπόλοιπη σαπίλα και για τα παιδιά που γεννιούνται τώρα κι εκείνα αύριο που θα μαραζώσουν σε ένα τοπίο που δεν επέλεξαν, δεν έφταιξαν, και που δεν θα μπορούν να ξεφύγουν.

 Κοιτάνε χωρίς ντροπή ουρές από νέους να ψάχνουν το μέλλον τους σε άλλες πατρίδες. 
Κοιτάνε χωρίς ντροπή μια πατρίδα να ξεφτιλίζεται διεθνώς σαν ένα τόπο γεμάτο από κλέφτες, απατεώνες, τεμπέληδες και λαμόγια. Και μπαίνουν στα ευρωπαϊκά σαλόνια, ανεχόμενοι τα διάφορα αρπαχτικά (βεβαιωμένοι κλέφτες των ανθρώπινων ζωών) να τους κάνουν υποδείξεις για τον άτακτο και ασυμμάζευτο λαό τους να του ρίξουν ένα χέρι ξύλο και να τον βάλουν τιμωρία. Δεν έχουν τσίπα να αναλογιστούν πως ένας άνθρωπος όταν αντί να παλέψει για να διορθώσει το σπίτι του, με την ίδια του την οικογένεια, με δικά του μέσα, πάει και τη παραδίνει σ΄ενα νταβατζή να τακτοποιήσει τα παιδιά του, είναι απλά ξεφτιλισμένος....

 Το έγκλημα που διαπράχτηκε στη μεταπολεμική Ελλάδα ήταν θηριώδες. Ποτέ δεν απελευθερώθηκε η χώρα από τους ξένους κατακτητές. Γέμισαν το τόπο τάφους για να βάλουν στα γρήγορα τους ξενόδουλους υπηρέτες στα ηνία της χώρας. Ποτέ η πατρίδα δεν ανάσανε το δικό της αέρα. Δεν αξιοποίησε τις δυνατότητές της. Δεν οργανώθηκε σαν σοβαρό κράτος για να μπορέσει να μετρήσει το δυναμικό της. 
Πάντα μια χούφτα οικογένειες, μοναχοφαγάδες και ανθέλληνες ήταν που κοιτάγανε τη πάρτη τους και που ήταν αρκετά έξυπνοι για να δουν ποια ήταν τα αδύναμα σημεία του λαού ώστε να του τα γιγαντώσουν και να του αφαιρέσουν τη δυνατότητα να σκέφτεται με αξιοπρέπεια και να παλεύει για αξίες και ιδανικά.

Δεν χάνουμε τις περιουσίες μας, τα σπίτια μας, τη δουλειά μας, το φαΐ μας, μόνο, χάνουμε τη δυνατότητα να δώσουμε στα παιδιά μας την ευκαιρία να κάνουν κάτι πιο αξιόλογο από τις βλακείες που κάναμε εμείς. Η Ελλάδα γερνάει απότομα. Πολύ γρήγορα. Άρρωστη κι εξαρτημένη. Κι ο λαός της αυτή τη στιγμή έχει ακριβώς αυτό το πρόσωπο. Ενός άρρωστου κι εγκαταλειμμένου γέρου, που γκρινιάζει και παρακαλάει το Θεό να τον λυπηθεί. Ανήμπορος να πάρει τα πόδια του....





ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ - ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟ
Έγινα πουτάνα για το παιδί μου
Θα τα έχετε ακούσει όλοι – μπορεί και να τα έχετε πει:
«Αν δεν είχα τα παιδιά, δεν θα μ’ ένοιαζε»,
«Αν δεν είχα τα παιδιά, θα είχα πάρει τα όπλα»,
«Αν δεν είχα τα παιδιά, θα έφευγα στο εξωτερικό»,
«Αν δεν είχα τα παιδιά, θα ψήφιζα αλλιώς»,
«Αν δεν είχα τα παιδιά, θα έκανα απεργία».

Οι Έλληνες τα κάνουν όλα για τα παιδιά τους. Έχουν παραμερίσει εντελώς τον εαυτό τους και θυσιάζονται για τα παιδιά τους.


Βέβαια, και πριν την χρεοκοπία, πάλι για τα παιδιά τους τα έκαναν όλα. Για τα παιδιά τους έκαναν τις λαμογιές, για τα παιδιά τους λάδωναν, για τα παιδιά τους δεν πλήρωναν φόρους, για τα παιδιά τους ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία, για τα παιδιά τους έχτιζαν τα αυθαίρετα, για τα παιδιά τους έκαναν εμπόριο ναρκωτικών και σωματεμπορία, όλα για τα παιδιά τους.

Και μετά την χρεοκοπία, όμως, κάνουν ακριβώς τα ίδια πράγματα που έκαναν πριν την χρεοκοπία και επικαλούνται πάλι την ίδια δικαιολογία: το κάνουμε για τα παιδιά μας. Κάπως περίεργο, βέβαια, να ακολουθείς την ίδια συνταγή που κατέστρεψε τα παιδιά σου, για να σώσεις τα παιδιά σου.

Αχ, τι καλοί άνθρωποι που είναι οι Έλληνες. Καθόλου δεν νοιάζονται για τους εαυτούς τους – μόνο για τα παιδιά τους.

Είναι εύκολο να επικαλείσαι συνέχεια τα παιδιά σου. Άλλωστε, τα παιδιά δεν έχουν άποψη –«σκάσε εσύ, είσαι μικρός, μη μιλάς»-, οπότε εσύ ξέρεις τι είναι για το καλό τους.

Τα παιδιά είναι το τέλειο άλλοθι για τον κάθε ρουφιάνο, τον κάθε προσκυνημένο και τον κάθε σκατά. Κάνεις την πουστιά και την φορτώνεις στα παιδιά σου. Εσύ αθώος. Καμία ευθύνη.

Κανείς δεν ρωτάει τα παιδιά για τις χυδαιότητες που κάνουν καθημερινά οι γονείς τους και κανείς δεν σκέφτεται πως κανένα παιδί δεν έχει ανάγκη έναν ξεπουλημένο πατέρα και μια καριόλα μάνα που συμπεριφέρονται σαν αρπακτικά. Δεν είναι και τα πιο ιδανικά πρότυπα αυτά για ένα παιδί.

Δεν το συζητάω, τα παιδιά είναι η καλύτερη δικαιολογία για να είσαι εσύ ένα σιχαμένο απόβρασμα της κοινωνίας. Και τα παιδάκια σου θα γίνουν σαν κι εσένα. Ίδια.

Είναι γνωστός ο ωραίος στίχος του Μιχάλη Γκανά «με τα παιδάκια μας στον ώμο, για να μας δείχνουνε τον δρόμο».

Βέβαια, όπως επικαλούνται συνέχεια τα παιδάκια τους οι Έλληνες, ο στίχος θα έπρεπε να είναι «με τα παιδάκια μας σαν δικαιολογία, για να σας γαμήσουμε την Παναγία». Μεγάλη η χάρη της.



By Πιτσιρίκος
Είμαστε ακόμα ζωντανοί;

Αποτελεί κωμικό πλέον φαινόμενο η αντικει­μενική – πέρα από κομματικές, ιδεολογικές ή άλλες θεωρήσεις – αδυναμία του ελληνι­κού πολιτικού συστήματος να εναρμονιστεί με τους στοιχειωδώς αποδεκτούς κανόνες όσον αφορά τη λειτουργία μιας σύγχρονης δυτικής δημοκρατίας. Και σε αυτό τεράστια ευθύνη έχει το πολιτικό μας σύστημα στο σύνολό του. Οι αγεφύρωτες – υπο­τίθεται – διαφορές των κομμάτων δεν είναι παρά φασαριόζικοι θεατρινισμοί στο πεδίο των εντυπώ­σεων. Στις δυο τελευταίες προεκλογικές αναμετρή­σεις ζήσαμε την αποθέωση της φαντασιακής άσκη­σης της εξουσίας, αυτής που χαρίζει η κομματική σκοπιμότητα αλλά και η λαϊκή επιμονή να μην ανέ­χεται προεκλογικά την αλήθεια που θα αντιμετωπί­σει και θα δεχτεί μετεκλογικά.

Έτσι τα αντιμνημονιακά κόμματα κατάφεραν να ικανοποιήσουν σχετικά το λαϊκό «περί δικαίου αί­σθημα», το οποίο θεωρεί ότι για τα χάλια της χώρας μας φταίει το Μνημόνιο. Ένα Μνημόνιο το οποίο, σημειώτεον, δεν έχει εφαρμοστεί ακόμα… αλλά ευθύ­νεται για τα χρόνια ελλείμματα, για την κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων, για τα μαύρα χάλια της Παιδείας μας… Το Μνημόνιο λοιπόν, το οποίο φταί­ει για τις κακοδαιμονίες και διαστρεβλώσεις της ελ­ληνικής κοινωνίας από κτίσεως ελληνικού κράτους, υπήρξε ο καθοριστικός παράγοντας των εκλογικών αποτελεσμάτων. Στην παρούσα φάση και ενώ όλος ο υπόλοιπος κόσμος φαίνεται να χάνει την υπομονή του μαζί μας, εμείς συμπεριφερόμαστε σαν θιγμέ­νοι επαρχιώτες, θύματα ενός άδικου συστήματος, με τα λεφτά του οποίου, σημειώτεον, γλεντήσαμε χοντρά…

Τώρα αν η επιδότηση για την καλλιέργεια του μπαμπακιού γινόταν Καγιέν, σκυλάδικο και δίμετρη Ου­κρανή, με τις ευλογίες ολόκληρου του κομματικού μας συστήματος, αυτό είναι ένα ζήτημα με το οποίο δεν ασχολήθηκε η παντογνώστρια και μαχητική ελ­ληνική Αριστερά. Αντίθετα, προέτρεπε με ζήλο πε­ρισσό, πέρυσι τέτοιο καιρό, τους αγανακτισμένους διαδηλωτές να αντιστέκονται στο Μνημόνιο, να μου­ντζώνουν το Κοινοβούλιο, να δέρνουν τους μνημονιακούς πολιτικούς, να γιαουρτώνουν και να άδουν εν χορώ το ιδιοφυές πολιτικό πρόταγμα «να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή». Να σημειώσουμε ότι τελείως συμπωματικά το τραγουδούσαν εν χορώ και τα μεθυσμένα από την εκλογική τους επιτυχία μέλη της Χρυσής Αυγής. Τυχαίο;… Δεν ξέρω!

Η νέα λοιπόν κυβέρνηση, στην οποία συμμετέ­χουν τρία κόμματα, άφησε αμέσως κατά μέρος τις προεκλογικές φαντασιώσεις και τις επαναστατι­κές απαιτήσεις προσπαθώντας να αδράξει την τε­λευταία ευκαιρία – αν αυτή υπάρχει πραγματικά… Τώρα, πώς μια χώρα πτωχευμένη, χρεωμένη, που περιμένει στη γωνία με αγωνία τις δόσεις για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις, δάνεια και τοκο­γλυφίες είναι σε θέση να απαιτεί, αυτό μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ το γνωρίζουν. Η αλήθεια είναι ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και τη γνώ­μη των άλλων, δηλαδή των Ευρωπαίων εταίρων, και να προσπαθήσουμε, ακόμα και σε περιπτώσεις που αδικούμαστε, να αλλάξουμε την εικόνα μας με έργα κι όχι με εξυπνάδες και τσαμπουκάδες της δε­κάρας. Ας τελειώνουμε επιτέλους με το παράδοξο η χώρα να πνέει τα λοίσθια κι εμείς να προσπαθού­με να σώσουμε τα… κεκτημένα του κλάδου μας και του παρακλάδου μας. Κάποια στιγμή ας φαντασιωθούμε τη χώρα δίχως τις δεσμεύσεις της απέναντι στα συγκροτήματα, στα μεγάλα και μικρά κανάλια, στα συνδικάτα, στην κομματοκρατία και τη δαιδα­λώδη πολιτική της πελατεία, στη διαπλοκή, στα Βατοπέδιά της…

Καλούμαστε σήμερα να βελτιώσουμε την τραγι­κή μας κατάσταση κατά βασικό λόγο αποτρέποντας τη σοβαρή πιθανότητα χρεοκοπίας εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα την παραμονή μας στην Ευρώπη. Κάθε άλλη πολιτική ισοδυναμεί με εθνική καταστροφή. Πρέπει η χώρα να αποδείξει πως μπορεί να απε­λευθερώσει το επάγγελμα των κομμωτηρίων επι­τέλους ώστε να μπορεί ένας κομμωτής να ανοίγει απρόσκοπτα ένα κομμωτήριο. Ωστόσο, ούτε τις τρί­χες των κουρείων δεν έχουμε καταφέρει να διευθετήσουμε. Κατά τα άλλα, το Μνημόνιο εξακολου­θεί να είναι το μεγάλο πρόβλημα της χώρας. Πριν από το Μνημόνιο η Ελλάδα αποτελούσε τον επί γης παράδεισο. Όλα άγγιζαν σχεδόν την τελειότητα και ξαφνικά προέκυψε το Μνημόνιο και μας έδιωξε από… την ελληνική ουτοπία: αυτής της αβυσσαλέας αυθαιρεσίας στην οποία είχαμε βυθιστεί. Οι προσ­δοκίες μας από τη νέα κυβέρνηση ή από την όποια κυβέρνηση δεν μπορούν παρά να είναι ελάχιστες, και αυτό σημαίνει σε πρώτη φάση να διατηρηθού­με ζωντανοί.

ΠΗΓΗ
Ρεπορτάζ- σοκ του CNN για την ανεργία
Το δίλημμα των νέων της Ελλάδας: Παραμονή ή μετανάστευση.

Με την ανεργία, την αύξηση στο ποσοστό αυτοκτονιών, τη μετανάστευση καθώς και τα αυξημένα ποσοστά εγκληματικότητας στη χώρα μας «ασχολείται» με σημερινό δημοσίευμά του το ειδησεογραφικό πρακτορείο CNN. Πρωταγωνιστές του ρεπορτάζ είναι έξι νέοι Έλληνες όπου ο καθένας δίνει τη δική του απάντηση στο πως αντιμετωπίζει την οικονομική κρίση της Ελλάδας.

Η Μαρία Παπαναγιωτάκη και ο Αριστοτέλης Σκαλίζος είναι μαζί δυο χρόνια και ανήκουν στη νέα γενιά της Ελλάδας . Οι ίδιοι δεν είναι μεν άνεργοι, αλλά έχουν υποστεί τεράστιες περικοπές στους μισθούς τους, κάτι που ισχύει για τη συντριπτική πλειοψηφία εργαζομένων. Τώρα οι δυο τους καλούνται να αποφασίσουν εάν θα μείνουν ή θα φύγουν από τη χώρα. Οι αντικρουόμενες απόψεις τους, αποδεικνύουν το διχασμό της νεολαίας. Η Μαρία σκέφτεται να φύγει για Αμερική ή Αγγλία όπου έχει συγγενείς. Ο Αριστοτέλης θέλει να μείνει και να παλέψει για τη χώρα του. «Αγαπώ τη χώρα μου και δεν θέλω να την εγκαταλείψω», λέει, αναδεικνύοντας προβλήματα που αντιμετωπίζουν αρκετά ζευγάρια Ελλήνων, όταν ο ένας από τους δύο αναγκάζεται να μεταναστεύσει. Μάλιστα όπως αναφέρει το ρεπορτάζ κανένας από τους δυο δεν ψήφισε στις τελευταίες εκλογές καθώς δεν είχαν χρήματα για να μεταβούν στις εκλογικές τους περιφέρειες.

Ο 19χρονος αδελφός του Αριστοτέλη ο Νίκος, έχει όνειρο να πάει να σπουδάσει στην σχολή Καλών Τεχνών της Ολλανδίας. «Είναι μια πολύ όμορφη χώρα», εξηγεί ο Νίκος, και συμπληρώνει « όμως ότι χρήματα βγάλω θα τα στέλνω στην οικογένειά μου στην Ελλάδα»

Ο Μάριος - Αριστοτέλης Κουλούρης, είναι ένας ακόμη νέος που μίλησε στη συντάκτη του κειμένου. Από τη μεριά του είπε πως «η Ελλάδα πρέπει να αναπτυχθεί και να αποκτήσει τις δικές της δυνάμεις. Πολιτικά και οικονομικά. Δεν φοβάμαι όμως γιατί η χώρα μου έχει αντιμετωπίσει πολλές καταστροφές στο παρελθόν και τα έχει καταφέρει».

Τέλος το δημοσίευμα φιλοξενεί τις απόψεις δυο ακόμη νέων της Χριστίνας Ψαρράς και του Γιώργου Σταθόπουλου. Η 27χρονη Χριστίνα, σπούδασε στο London School of Economics, ενώ ο 33χρονος Γιώργος στο Middlesex University. Παρότι σπούδασαν στο εξωτερικό, και οι δύο επέλεξαν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους για να εργαστούν εδώ.

Περιγράφουν την πατρίδα τους ως μία χώρα όπου «το κάθε άτομο μαγειρεύει και για τον επισκέπτη, για αυτόν που φιλοξενεί, οι γονείς παραμένουν κοντά στα παιδιά τους, οι παρέες μαζεύονται σε σπίτια και συζητάνε». Όλα τα παραπάνω όμως, "θολώνουν" από την απόγνωση και τον φόβο που νοιώθουν οι νέοι που ακόμα μένει να δούμε το πως αυτό θα μεταφραστεί.

Η οικονομική κρίση επηρεάζει τόσο την καθημερινή ζωή και την οικονομική κατάσταση των νέων, αλλά και τις μεταξύ τους ερωτικές σχέσεις.

Το ρεπορτάζ κλείνει με μια δήλωση του Αριστοτέλη «Θα αναγκαστώ να φύγω από τη χώρα, αν η Μαρία αποφασίσει κάτι τέτοιο».


Πηγή: Πρώτο Θέμα
Ψυχιατρική: μια βιομηχανία θανάτου
Δείτε το πλήρες ντοκιμαντέρ Ψυχιατρική: Μια βιομηχανία Θανάτου με όλα τα μέρη του, έτσι ώστε να έχετε μια σφαιρική οπτική της ψυχιατρικής επιρροής στην κοινωνία μας.


Προειδοποίηση:
Αυτό το ντοκιμαντέρ δεν είναι για παιδιά. Ένα μεγάλο μέρος του του film έχει παρθεί από πρόσφατα και παλαιότερα film αρχείου ψυχιάτρων σε δράση και ως εκ τούτου είναι σε κάποιες στιγμές σκληρό.

Οι ψυχίατροι ισχυρίζονται ότι οι καταστρεπτικές και θανατηφόρες "θεραπείες" και μέθοδοι τους έχουν αλλάξει. Αυτό το σοκαριστικό βίντεο θα σας δώσει τα δεδομένα.
Μόλις εξοπλιστείτε με τις πληροφορίες που πρόκειται να δείτε ενημερώστε και άλλους, συνεργαστείτε μαζί μας ώστε να τερματίσουμε τις καταστρεπτικές θεραπείες των ψυχιάτρων και να τερματίσουμε τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την ψυχιατρική.
Επιτροπή πολιτών για τα ανθρώπινα δικαιώματα (cchr)

Δείτε ολόκληρο το ντοκιμαντέρ,
Ψυχιατρική: Μια βιομηχανία Θανάτου (Στα ελληνικά)


(Το ντοκιμαντέρ αποτελείται από 12 μέρη. Μόλις τελειώνει το ένα βίντεο συνεχίζει αυτόματα το επόμενο..)

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Για να έχετε μια πιο πλήρη εικόνα του πώς συνεργάζονται οι φαρμακευτικές με τους ψυχίατρους για να επινοήσουν νέες ψυχικές ασθένειες και να πουλήσουν νέα ψυχοφάρμακα μπορείτε να προμηθευτείτε δωρεάν το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ της Επιτροπής Πολιτών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (Στα ελληνικά) με τίτλο το Μάρκετινγκ της Τρέλας ΕΔΩ.
Ζητώ συγγνώμη από τους εφήβους που τους κάνουμε «παπαγάλους»…Της Ευγενίας Μπουρνόβα
Τώρα που πέρασε το άγχος και η ελληνική οικογένεια δεν δίνει πλέον εξετάσεις, τώρα που μπορούμε να δούμε σχεδόν νηφάλια το θέμα των λεγόμενων Πανελληνίων Εξετάσεων, είναι σκόπιμο να αρχίσουμε τη συζήτηση που ξεχνάμε να κάνουμε κάθε φορά που τελειώνει αυτό το μεγάλο εθνικό ζήτημα.

Προσωπικά ζητώ συγγνώμη από κάθε υποψήφιο που ακόμα δεν κατάφερα με τις λιγοστές μου δυνάμεις και, προφανώς, μαζί με άλλους να πείσω τις προηγούμενες ηγεσίες του υπουργείου Παιδείας να αλλάξουν το σύστημα πρόσβασης στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Στο όνομα του αδιάβλητου της διαδικασίας συνεχίζουν να θυσιάζονται γενιές εφήβων, υφίστανται οικονομική αφαίμαξη όλες οι οικογένειες, τα λεφτά των οποίων δεν πάνε στο δημόσιο αλλά στις τσέπες των καθηγητών της Δευτεροβάθμιας, οι οποίοι θησαυρίζουν, συμβάλλοντας στη διατήρηση της παραοικονομίας!

Πριν, όμως, αποφασίσουμε πώς ακριβώς πρέπει να είναι το σύστημα πρόσβασης (και γι’ αυτό υπάρχουν αρκετές προτάσεις), πρέπει να αποφασίσουμε για το είδος των γνώσεων που θέλουμε να έχουν οι νέοι πολίτες των 18 χρόνων, ώστε στη συνέχεια να ελέγξουμε αν πράγματι τις έχουν αποκτήσει για να συνεχίσουν τις σπουδές τους.

Ποιες γνώσεις απαιτείται να έχει ένας απόφοιτος του Λυκείου; Γιατί πρέπει να παπαγαλίζει αντί να μάθει πώς να μαθαίνει, άρα και πώς να σκέφτεται; Το σημερινό σύστημα με τον τεράστιο όγκο πληροφοριών αντιμετωπίζει τους εγκεφάλους των παιδιών σαν άδειους κάδους και ρίχνει μέσα άπειρα δεδομένα τα οποία παραμένουν ατάκτως εριμμένα.

Μου έλεγε συνάδελφος Βιολόγος πόσο άχρηστο και ανώφελο είναι το θέμα που ζητήθηκε φέτος στη Βιολογία σχετικά με τον ιό του AIDS. Συγκεκριμένα, ζητήθηκε από τους υποψηφίους να γράψουν τη δομή του ιού, κάτι που έμαθαν παπαγαλία και που θα έχουν ήδη ξεχάσει τώρα, λες και είναι χρήσιμη γνώση, αφού οποιαδήποτε στιγμή μπορεί κανείς να το δει στο διαδίκτυο.

Εκείνο που θα έπρεπε να έχουν ρωτήσει, άρα εκείνο που θα έπρεπε να είχαν μάθει οι έφηβοι, είναι γιατί είναι επικίνδυνος ο ιός του AIDS (και να απαντήσουν, σύμφωνα με τη συνάδελφό μου, ότι η επικινδυνότητά του έγκειται στο γεγονός ότι ο ιός αυτός «κάθεται» στο DNA και δεν μπορείς να τον ξεφορτωθείς μετά!).

Αυτό χρειάζεται να ξέρει ο Έλληνας έφηβος και ο Έλληνας πολίτης! Το αποκορύφωμα, βεβαίως, είναι η επιστήμη που ασκώ, δηλαδή η Ιστορία, όπου το μόνο που επιτυγχάνεται είναι να μη θέλουν οι νέοι και οι νέες, μετά τις εξετάσεις, να ξανακούσουν για ιστορία.

Ας συνεννοηθούμε ότι εκσυγχρονισμός στην Εκπαίδευση δεν είναι να ρίχνεις σε ένα καζάνι όλη τη γνώση που υπάρχει αλλά να βάζεις τις βάσεις ώστε να μπορεί ο νέος να προσθέτει, να «κουμπώνει», να «δένει» την καινούρια γνώση, να ταξινομεί, να ιεραρχεί. Πρέπει να μαθαίνουμε τους νέους να μαθαίνουν και όχι να θεωρούμε ότι πρέπει να ξέρουν ό,τι ξέρουμε.

Το σχολείο χρειάζεται επειγόντως αλλαγές. Το Πανεπιστήμιο δεν μπορεί να ελπίζει σε πραγματική βελτίωση όσο το Λύκειο δεν αλλάζει. Η έξοδος από την κρίση προϋποθέτει την ανάπτυξη της δημιουργικότητας, η οποία λείπει τελείως από την υποχρεωτική εκπαίδευση, και η ανάγκη μιας μεταρρύθμισης που θα απελευθερώνει τις πραγματικές δημιουργικές δυνάμεις είναι επιτακτική.

*Η Ευγενία Μπουρνόβα είναι καθηγήτρια Οικονομικής – Κοινωνικής Ιστορίας και Ιστορίας Πόλεων στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Πηγή: aixmi.gr
Μόνοι
Ο κ. Τσίπρας ανοίγοντας τις διήμερες εργασίες της συνεδρίασης της Εκτελεστικής Επιτροπής του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς, κατηγόρησε τη ΔΗΜΑΡ λέγοντας ότι «έχει ξεπεράσει την εκτίμηση του ΣΥΡΙΖΑ ότι θα είναι το “αριστερό άλλοθι” της συγκυβέρνησης: Αριστερό, είναι πλέον σαφές ότι δεν είναι. Άλλοθι, είναι μάλλον η συγκυβέρνηση για τη συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ στην εξουσία».

O κ. Τσίπρας στις 6 Ιουνίου δήλωνε: «τόσο το ΚΚΕ όσο και η ΔΗΜΑΡ πρέπει να είναι κυβερνητικοί εταίροι σε μια κυβέρνηση Αριστεράς». Από την Κρήτη, μάλιστα, είχε απευθυνθεί στον «φίλο» Φώτη Κουβέλη.

Εκείνη την περίοδο που ο ΣΥΡΙΖΑ βάφτιζε «αριστερή» τη ΔΗΜΑΡ, κάποιοι φώναζαν ότι ο κυρ-Φώτης είναι γυμνός. Ότι δεν έχει σχέση με ιδεολογίες. Ότι είναι δεκανίκι των μνημονιακών κομμάτων. Όμως εκείνοι που τα φώναζαν ήταν κάτι ανεξάρτητοι, δεν ήταν «γνήσιοι ΣΥΡΙΖΑίοι» για ν’ ακουστεί η φωνή τους. Σήμερα, με διαφορά φάσης, ο κ. Τσίπρας ανακάλυψε την πυρίτιδα. Δυστυχώς, τώρα είναι αργά. Κι επί της ουσίας, ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε το άλλοθι… αριστερότητας της ΔΗΜΑΡ!

Είπε ακόμη ο κ. Τσίπρας κατά την ομιλία του στη συνεδρίαση της Εκτελεστικής Επιτροπής του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αντιπαρατέθηκε με το συντηρητικό κατεστημένο και τη μεταλλαγμένη σοσιαλδημοκρατία. Σημείωσε χαρακτηριστικά: «Δεν καταφέραμε τότε να καταλάβουμε τη “Βαστίλη”, καταφέραμε όμως να την κλονίσουμε τόσο ώστε να είμαστε σήμερα σχεδόν βέβαιοι ότι θα καταφέρουμε να την καταλάβουμε σύντομα την επόμενη φορά».

Πρώτον, η Βαστίλη και καμία «Βαστίλη» ούτε κλονίστηκε ούτε καταλήφθηκε με εκλογές. Με επαναστάσεις και ξεσηκωμούς πάντα γινόταν οι καταλήψεις. Η Βαστίλη και η κάθε «Βαστίλη», κ. Τσίπρα, δεν είναι αντικείμενο τελετής παράδοσης – παραλαβής, όπως γίνεται με τις αλλαγές ηγεσίας στα υπουργεία. Το έχετε μπερδέψει.

Καλείτε, ουσιαστικά τον κόσμο να παραμείνει ψύχραιμος περιμένοντας πότε θα δώσει ο ΣΥΡΙΖΑ την επόμενη εκλογική του μάχη για να καταλάβει τη «Βαστίλη». Κι ως τότε τί θα γίνει κ. Τσίπρα; Πραγματικά αναρωτιέμαι αν έχετε χάσει την επαφή με την πραγματικότητα. Πιστεύετε στ’ αλήθεια ότι ένας μεγάλος αριθμός εξαθλιωμένων πολιτών μπορεί ν’ αντέξει μέχρι τις επόμενες εκλογές; Πιστεύετε πραγματικά ότι όλοι αυτοί οι άνεργοι που δημιουργούνται καθημερινά, μπορούν να αντέξουν απλά και μόνο βλέποντάς σας να δίνετε ρεσιτάλ καταγγελτικού λόγου στη Βουλή κι ύστερα να αποσύρεστε ησύχως για δείπνο;

Κάποιος θα πρέπει να σας θυμίσει κ. Τσίπρα το σημαντικότερο όλων. Ότι, δηλαδή, η Βαστίλη δεν έπεσε από εκείνους που ήταν μέσα, αλλά από εκείνους που ήταν έξω. Κι ο ΣΥΡΙΖΑ, κ. Τσίπρα, βρίσκεται εντός «Βαστίλης» και μάλιστα σε προνομιακή θέση. Εκτός κι αν θέλετε να μας πείσετε ότι αποφασίσατε να «χτυπήσετε το σύστημα από μέσα», κάτι που είχε πρωτοπεί πριν πολλά χρόνια το ΚΚΕ κι ακόμη το μετανιώνει επειδή είχε μετατραπεί σε ανέκδοτο.

Ειλικρινά, μέχρι σήμερα αντιμετώπιζα με σκεπτικισμό όσους τα μάζευαν κι έφευγαν σε ξένες χώρες. Φοβάμαι, ότι με τόση μοναξιά σε πολιτικό επίπεδο και τόση νιρβάνα στην κοινωνία, η μετανάστευση αρχίζει να παίρνει χαρακτήρα επαναστατικής πράξης.

Ναι, επαναστατικής πράξης. Η αναζήτηση της αξιοπρέπειας και η μάχη για να την κερδίσεις είναι ένας επαναστατικός στόχος. Όταν στην Πολιτεία σου, οι νεοναζί έχουν μετατραπεί επισήμως και ανενόχλητοι σε Φύλακες, τότε η αλλαγή Πολιτείας αποκτά άλλη σημασία. Είναι κάπως μπερδεμένο, όμως δεν ηττήθηκαν αυτοί που φεύγουν, αλλά αυτοί που μένουν. Ατάραχοι. Αποδεχόμενοι την κατάσταση ως έχει. Δίνοντας την έγκρισή τους σιωπηλά ή μέσω εκλογών στον αφανισμό.

Εσείς που φεύγετε, ρίχτε μας και μια μούντζα για αποχαιρετισμό. Ίσως κάποια από αυτές τις μούντζες μας θυμώσει και νιώσουμε λιγάκι ζωντανοί.

ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ